Στο μέρος που δουλεύω ένας ήλιος χλωμός σουλατσάρει. Σιωπηλές εκρήξεις στα σύννεφα. 
Προσποιούμαι πως είμαι μαζί τους.
Πως είμαι κ σήμερα εδώ.

Στο μέρος που δουλεύω όλα είναι αλλιώς σήμερα. 
Όλα επί της ουσίας κ σχεδόν τέχνη.

Στο μέρος που δουλεύω η μέρα θυμωμένη κρατάει όμηρο στην αγκαλιά του γκρι το μπλε. 

Θυμώνω κ γω που κρατάς ομήρους τα αισθήματα σου 

και σκουραίνω.

Στο μέρος που δουλεύω μπήκε ο κατάξανθος Απρίλης στο γαλάζιο του ουρανού και του κάδρου μου.
Τα φύλλα της ελιάς θροΐζουν.
Στο ένα χέρι κρατάω το ανοιξιάτικο στεφάνι των παιδιών μου, στο άλλο, το χέρι του συντρόφου μου.
Και το μέρος δεν υπάρχει πια.

Στο μέρος που δουλεύω ο Μάρτης ψυχορραγεί. 
Βρέχω βρέχεις-βρέχει.
Κάπως έτσι πεθαίνουν οι τελευταίοι μήνες του χειμώνα που κράτησαν για λίγο μέσα τους το σπέρμα του φωτός.

Στο μέρος που δουλεύω τα σύννεφα χορεύουν αλλόκοτους χορούς κ η άνοιξη μπαινοβγαίνει. Δεν έχει αποφασίσει αν θα μείνει. Ούτε γω.

Στο μέρος που δουλεύω οι ασπροκόκκινες πλεξούδες μπήκαν στους καρπούς. 

Τα κιτρινολούλουδα αναπνέουν το φως. Ένας άηχος άνεμος φέρνει την αλμύρα της θάλασσας. Υπάρχω ολόκληρη κ καλό μήνα.